Marathon Rotterdam

Kunnen jullie nog herinneren waarom ik dit blog begon in december 2015? Dat was omdat ik me in had geschreven voor de Marathon van Rotterdam van 2016. Via dit blog wilde ik bijhouden hoe de trainingen zouden gaan en hoe het zou zijn om op de Coolsingel te finishen. Ik hoef jullie natuurlijk niet te vertellen wat er toen gebeurde. Maar nu in 2018 heb ik revanche genomen! Ik ben gefinisht om de Coolsingel :-).

Ziek
De laatste weken naar de marathon gingen niet helemaal zoals gepland. Toen de langste afstanden gepland stonden op mijn trainingsschema werd ik ziek. Ik lag met koorts op de bank. Ik probeerde mijn schema zo goed mogelijk aan te passen, maar ik vond het spannend of het wel zou gaan lukken.

Vertrouwen
Op zondag 25 maart liep ik met de Running Rebels Rotterdam mijn laatste lange afstand. Als je het verslag gemist hebt, kan je dat hier teruglezen. Gelukkig ging dat heel goed en kwam het vertrouwen weer terug. De laatste twee weken heb ik weinig kilometers gemaakt. Vooral om mijn lichaam de mogelijkheid te geven te herstellen en uit te rusten. Wel maakte ik me zorgen, omdat ik me niet zo fit voelde als ik me voelde voor mijn vorige marathon. Maar ja, de trainingen zaten erop en ik wist dat ik gewoon zou gaan starten in Rotterdam.

Planning
Ondanks dat ik in mijn agenda had gezet dat de week voor de marathon een rustweek moest zijn, dus weinig bijzondere afspraken, liep het anders. Ik had ’s avonds verschillende verplichtingen en ook op het werk was het vol. Maar ondanks dat heb ik geprobeerd zoveel mogelijk slaap te pakken.

Op weg naar Rotterdam
De zaterdag begon zoals alle andere zaterdagen. Rustig opstaan en dan met mijn dochter naar zwemles. Thuis lunchen met z’n allen en daarna was het tijd om in de auto te stappen richting Rotterdam. Vanaf de P+R Kralingse Zoom gingen we met de metro naar ons hotel. Na het inchecken zijn we mijn startnummer gaan ophalen en hebben natuurlijk ook een rondje gemaakt over de expo. Als je mijn foto’s hebt gezien, zie je dat ook mijn naam op het bord stond :-).

Eten
Met een korte omweg via een supermarkt zijn we weer naar het hotel gegaan, zodat ik daar kon eten en lekker hangen. Ik had vrijdag pannenkoeken gebakken en dat was mijn avondmaaltijd. Ik kon mooi mijn kleding voor de volgende dag klaarleggen, een korte broek en een mouwloze top, zodat ik daar niet meer over na hoefde te denken. Ook mijn rugtas vulde ik alvast met de gelsnoepjes die ik mij wilde nemen.

Slapen
Ik ging op tijd slapen, want mijn wekker stond om zes uur. De nacht was wat onrustig, maar uiteindelijk heb ik toch redelijk kunnen slapen. En om zes uur ging ik uit bed om te ontbijten. Daarna weer terug en om acht uur ging ik nog een keer mee met Peter naar de ontbijtzaal. Ik weet dat ik genoeg moeten eten, maar ik had echt een hele volle maag. Gelukkig zakte dit op tijd weg.

Kleding
Weer terug op de hotelkamer heb ik mijn hardloopkleding aangetrokken en mijn startnummers opgespeld. Om kwart over negen vond ik het tijd om naar te start te gaan lopen. Dit was maar een klein stukje, maar ik vind het prettig om op tijd te zijn.

Start
Na het “You’ll never walk alone” van Lee Towers gingen de eerste lopers van start. Voor mij betekende dat ik nog een klein half uur moest wachten. Maar de tijd vloog voorbij. Peter was al naar de start gelopen, zodat hij me vanaf dat punt kon aanmoedigen. En daar was de start :-).

Genieten
We gingen direct de Erasmusbrug op. Wat voor mij en ik denk bijna iedereen een belangrijk aandachtspunt is, is niet te snel starten. Eigenlijk lukte dit vanaf het begin al direct goed. Ik genoot van de omgeving en het weer.

Verrast
Peter stond op verschillende punten op het parcours. Dat was zo fijn! Het was ook heel leuk om mijn oude buurmeisje te zien op de Slinge. Toen realiseerde ik me nog meer dat ik in “mijn” stad liep. Ondanks dat ik het wel een soort van verwacht had, stond mijn moeder bij het 29 kilometer punt. Ik was zo verrast! Tot dat punt liep ik een heel stabiel tempo. Maar vanaf kilometer 30 werd het zwaar.

Nog 12 kilometer
Op nog zo’n 12 kilometer van de finish begonnen mijn benen te verkrampen. Ik denk dat dit verschillende oorzaken had, maar de belangrijkste is wel het feit dat ik ziek ben geweest. Daardoor heb ik mijn kilometers niet zo kunnen opbouwen als ik graag had gewild. Maar wat de oorzaak ook is geweest, ik moest nog wel 12 kilometer lopen. En dat heb ik gedaan! Ik vind het altijd fascinerend hoe dat in mijn hoofd gaat. Gedachten die opkomen, maar die ik ook heel makkelijk aan de kant kan zetten. Een bord als “Smile, dit is je hobby” helpt dan zóveel. Maar ook de mensen langs de kant die je aanmoedigen. Rijen dik staan er mensen langs de kant, ik vind dat zó bijzonder.

Finishen 
Ondanks dat de laatste kilometers zwaar waren en ik dit ook zeker terug zie in mijn kilometertijden, heb ik ook hiervan genoten. Ik wist gewoon zeker dat ik de finish zou gaan. En dat heb ik gedaan. Vlak voor de finish stonden Peter en mijn moeder weer te juichen. En dat die finishboog, dat is fantastisch.

Rotterdam, de stad waar ik vandaan kom. Als tiener fietste ik altijd over een deel van de route naar school en zag ik de hekken staan. Soms dacht ik wel eens “dat wil ik ook wel, zo’n marathon lopen”. Maar ik dacht niet dat ik dat zou kunnen. Ik was dat meisje wat altijd als laatste gekozen werd bij gym. Nu heel veel jaar later woon ik al heel lang niet meer in Rotterdam, maar ik ken er nog steeds de weg. In die stad liep ik gisteren de marathon en finishte ik op de Coolsingel! 

20180408_152643631430650.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s