Mijn marathonweekend

Daar lig ik dan, op een enorm bed in een hotelkamer in Eindhoven. Het is duidelijk dat ik hier met een reden ben. Zo dichtbij ben ik nog niet geweest om te starten voor mijn eerste marathon. Mijn startbewijs ligt klaar. Ik weet precies wat ik wanneer moet eten. Straks alvast mijn kleding voor morgen klaar leggen en dan kan ik nu niet meer zoveel doen, behalve de tijd volmaken.

Na een redelijk goede nacht, ik was bang dat ik niet zou kunnen slapen van de spanning, ging mijn wekker om zes uur. Voor een zondagmorgen vind ik dat best vroeg ;-). Voor half zeven zat ik al in de ontbijtzaal aan mijn eerste ontbijt voor die dag. Na het ontbijt ben ik nog heel even gaan liggen, slapen was geen optie, maar even rustig wakker worden is wel erg fijn. Later ben ik nog een keer in de ontbijtzaal geweest om Peter gezelschap te houden, en nog een kopje koffie te drinken, want voor hem was het echt niet nodig om al zo vroeg naast het bed te staan. Om acht uur at ik mijn tweede ontbijt. Voor mij altijd een uitdaging om alles weer binnen te krijgen. Daarna was het tijd om mijn hardloopkleding aan te doen. Mijn drinkgordel gevuld met flesjes sportdrank, gelletjes en gelsnoepjes. Mijn startnummer op mijn shirt en natuurlijk mijn Polar en hartslagmeter mee. Zonnebril op mijn hoofd en mijn oortjes mee. Even na negen uur gingen we op weg naar de start.

Vorige week heb ik nog een trui bij de kringloop gekocht, die had ik aan, maar met mijn korte broek vond ik best wel koud. Later was ik erg blij met mijn korte broek, want het warmde nog aardig op. Na nog een bezoek aan een dixie, was het tijd om in het startvak te gaan staan. Ondanks dat ik hier al vaker over mijn zenuwen heb verteld, vielen deze het weekend erg mee. Vlak voor de start bedacht ik me nog wel dat ik mijn telefoon en oortjes niet had gekoppeld, toen merkte ik wel wat zenuwen. Maar toen ik mocht gaan lopen was alles weg, want ik was gestart in mijn allereerste marathon!

De eerste kilometers heb ik vooral geprobeerd niet te snel te lopen. Het is heel makkelijk om met de meute mee te gaan, maar dat was niet mijn bedoeling. Mijn eigen race lopen en dan hoort daar bij dat ik rustig start. Ondanks dat het niet direct lukte mijn ideale tempo te pakken, ging het al snel heel lekker. Vanaf het begin stonden er al overal mensen langs te de kant. Na een kilometer of twee zag ik ook een vriendin die speciaal voor mij naar Eindhoven was gekomen om me aan te moedigen langs de kant staan, het was fantastisch om haar te zien.

Tot een halve marathon liep ik lekker op mijn eigen tempo door. Ik genoot van alles wat er om me heen gebeurde. Elke 2 kilometer nam ik een gelsnoepje en elke vijf kilometer een bekertje sportdrank. Tussendoor ook wat water. En als het wat lang duurde voordat ik een waterpost zag, nam ik wat meegenomen sportdrank. Toen ik binnen de tijd op het halve marathonpunt was, wist ik dat ik zeer waarschijnlijk wel zou gaan finishen. Ik weet echt wel dat ik dat makkelijk ging halen, ik mocht over die halve marathon 2 uur en 45 minuten doen, maar het voelt toch wel extra fijn als je het dan haalt.

Het 30 kilometerpunt was ook heel bijzonder. Ik realiseerde me dat elke meter die ik nu liep, meer was dan ik ooit aan een stuk gelopen had. Met een lach van oor tot oor begon ik dan ook aan de laatste 12 kilometer. Vanaf kilometer 33 voelde ik het wat zwaarder worden, maar ook toen stonden er nog steeds overal mensen langs die weg die mijn naam riepen: “Kom op Mariska, het gaat goed!”. Dit was zo fijn en ook dat op kruispunten de auto’s speciaal voor mij werden tegengehouden hielp mee. Vanaf kilometer 39 werd het echt heel druk aan de kant. Mensen stonden overal en soms al in meerdere rijen achter elkaar. Ook al laat mijn Polar zien dat die laatste paar kilometers wat minder snel gingen, ik wist toen dat ik het zou gaan halen. Het laatste stukje door het centrum was smal, omdat de toeschouwers echt rijen dik langs de kant stonden, zo bijzonder! Toen ik de hoek omging was daar de finish! Zo’n tien meter ervoor gingen mijn armen de lucht in en gilde ik het uit. Ik ging gewoon een marathon uitlopen!

Deze foto zegt volgens mij alles!

Na de finish zag ik Peter achter het hek staan, dat was zo fijn! Vervolgens moest ik doorlopen om tussen de hekken vandaan te komen. Eerst kreeg ik nog een medaille omgehangen, die ik gelijk bekeek. Was het een medaille voor de halve marathon šŸ˜®. Dus die heb ik snel omgeruild ;-). Verderop stond de vriendin te wachten en samen met haar ben ik naar het beursgebouw gelopen, waar al snel Peter ook heen kwam. Daar kon ik mijn medaille laten graveren en kon ik even zitten. Ik was bang daarna niet meer overeind te kunnen komen, maar dat viel erg mee. Vervolgens kon ik mijn kuiten nog laten masseren, zo fijn was dat.

Uiteindelijk heb ik bijzonder weinig last gehad van mijn lijf. Natuurlijk was ik moe en natuurlijk deden mijn spieren pijn, maar ik kon mij nog prima bewegen. Veel beter dan ik van te voren had bedacht. Het slapen ging wel wat moeizaam, maar dat halen we nog wel in ;-).

Terugkijkend is het bijzonder geweest hoe het is gelopen. Eerst niet kunnen starten, omdat het trainen niet lukt. Vervolgens een nieuw doel stellen en dan zo je eerste marathon kunnen lopen. Ik had het niet zo durven bedenken ;-). Al die mensen langs de kant die je aanmoedigen en dan op drie punten staan Peter en Djoeke langs de kant te springen, dat maakt dat ik volgens mij het grootste deel van de marathon met een enorme lach op mijn gezicht heb gelopen.

Advertenties

One Reply to “Mijn marathonweekend”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s