Generale repetitie

Vandaag over twee weken heb ik mijn eerste marathon gelopen, als het goed is. Daarom was de planning om vandaag 35 kilometer te gaan lopen. Hoe dat is gegaan lees je hier.

Ik had een mooie route uitgestippeld.Een groot deel had ik nog nooit gelopen, dus ik had ook de mogelijkheid om weer nieuwe stukjes te ontdekken. Ook had ik mijn favoriete stukje toegevoegd aan deze 35 kilometer.

Omdat ik over twee weken om 10.00 uur start (dit zal wel flink later worden, omdat ik natuurlijk niet in het eerste startvak start), wilde ik vandaag graag om 10.00 uur starten. Dat betekent dat mijn wekker om 7.00 uur stond, om te gaan ontbijten. Toen kon ik nog wel even terug mijn bed in om rustig wakker te worden, maar om 8.00 uur at ik mijn tweede ontbijt ;-). Dan om 9.00 uur het laatste eten naar binnen, zo had ik in ieder geval voldoende reserve.

Daarnaast had ik water en sportdrank en gelsnoepjes mee (hier zal ik nog een keer blog over schrijven) voor onderweg. Ook had ik reservespullen in de tas van mijn fietsbegeleider mee. Daarna nog heel even getwijfeld welk shirt ik aan zou doen, mouwloos of toch een korte mouw. Het is die laatste geworden, omdat het om 10.00 uur nog best een beetje fris was.

Om 10.00 uur liep ik dus de poort uit om te starten met mijn 35 kilometer. De uitdaging was om vooral niet te snel te lopen. Ik wilde een tempo van 7 minuten per kilometer aanhouden, vooral voor het eerste deel was dat belangrijk. Ten eerste omdat ik denk dat te snel starten niet werkt, maar ook omdat het eerste deel van mijn route omhoog liep. Als ik dan al heel snel loop, kost dat erg veel energie die ik later nog hard nodig zal hebben.

De eerste kilometers gingen prima, in het juiste tempo (misschien nog iets te snel) en een mooi uitzicht. Na zo’n 12 kilometer kwam ik op een stuk waar ik nog niet eerder had gelopen. En wat was het mooi! Ik genoot van elke meter langs het water in een stiltegebied. Daar liep ik zo’n 9 kilometer lang. Daarna mocht ik nog een keer omhoog, flink pittig voor mijn kuiten ;-). Maar door het rustig aan te doen, kon ik naar beneden mooi herstellen.

Daarna werd het zwaar. Mijn benen begonnen te protesteren. Rond 24 kilometer ging het zo flut dat ik zelf een paniekmoment had. Het lukte gelukkig wel om mezelf weer te herpakken, want geloof me huilen (ja, ik was aan het huilen) en hardlopen gaan niet samen. Daarna liep ik weer redelijk.

Vlak voordat ik eigenlijk een weg in moest om mijn rondje te verlengen, heb ik besloten om richting huis te lopen. Mijn benen waren super pijnlijk en ook deed mijn rug pijn. De laatste kilometers waren heel erg zwaar, het voelde alsof ik echt moest nadenken over hoe ik mijn ene voet voor mijn andere kon zetten.

Uiteindelijk heb ik dus 30 kilometer gelopen. Ondanks dat ik nooit eerder zo ver heb gelopen, was ik vanmiddag heel boos. Boos op mezelf dat ik het niet had volgehouden. Over twee weken moet ik immers nog ruim 12 kilometer meer lopen. De boosheid is nu wel wat weggezakt, maar ik ben nog wel een beetje teleurgesteld in mezelf.

Maar over twee weken staat er dus wel een marathon op het programma. En ik ga zeker starten en dan zie ik wel hoe ver ik kom. Ik heb 6 uur (heb ik hem op uitgezocht 😉 ) om hem uit te lopen, dus zelfs als ik zou moeten wandelen is dat haalbaar. Ik ga daarom mijn trainingsschema afmaken en mijn eten op orde houden. Dan heb ik gedaan wat ik kon. En anders gaan we het gewoon nog een keer proberen :-).

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s