Ik en mijn lijf

Bij het lezen van deze titel kan je denken dat ik en mijn lijf niet bij elkaar horen, maar dat is wel zo. Deze blog gaat dus over mijn lijf en hoe ik daarover denk.

Voordat ik verder ga, eerst even dit; Ik weet dat ik niet de enige ben die soms een beetje “last” heeft van haar lijf. Ik weet dat veel vrouwen in mijn omgeving hier ook mee zitten. En misschien dat je me een zeur vindt, maar dit is mijn verhaal. En misschien relativeert het ook wat. Ik hoop dat dit wel voor mijzelf werkt.

Nu verder waar ik gebleven was…

Toen ik in de laatste klassen van de basisschool zat heb ik vaak gedacht dat ik dik was. Nu was dit helemaal niet zo, ik was alleen groter dan de rest. Je zal het niet geloven, maar ik groep 8 was ik de grootste van de klas (dat ik daarna niet meer verder gegroeid ben, zal ik maar voor me houden ;-)). Daarnaast heb ik ook allerlei “dingen” gehad, waarbij mijn lijf regelmatig niet werkte zoals dat zou moeten. Op de middelbare school had ik daardoor geen vertrouwen in mijn lijf en daarbovenop was ik niet goed in sport.

Ik denk dat je zo wel snapt wat voor verhouding ik en mijn lijf hadden.

In de jaren erna heb ik een soort wapenstilstand gesloten met mijn lijf. Ik was niet super tevreden, maar er waren andere dingen die mijn aandacht vroegen.

De eerste keer dat ik echt trots was op mijn lijf, was na mijn eerste zwangerschap. Ondanks dat het eindigde in een keizersnee, kon ik heel snel weer alles wat ik normaal altijd deed. Wel wist ik zeker dat ik hierna nooit meer in bikini zou kunnen ;-).

Zoals ik al eerder in mijn blog geschreven heb, ben ik vooral gaan hardlopen om mijn hoofd leeg te kunnen maken. Ik kreeg het steeds drukker en ik had iets nodig om even niet met mijn hoofd bezig te zijn. Inmiddels zijn we ruim drie jaar verder en ik heb gemerkt dat hardlopen meer doet dan het leegmaken van mijn hoofd.

Een van die bijkomende zaken is dat ik ben afgevallen, dit hangt ook samen met het nieuwe voedingspatroon dat ik mezelf heb laten aanmeten Β met behulp van een voedingsdeskundige, maar het hoort voor mij wel bij het hardlopen. Maar doordat ik afgevallen ben, word ik wel geconfronteerd met die rare verhouding met mijn lijf.

Ten eerste heeft mijn lijf me de afgelopen jarenΒ positiefΒ verbaasd. Ik ben in staat om hard te lopen op een redelijk tempo en ook nog flinke afstanden :-). Hierdoor is mijn verhouding met mijn lijf flink verbeterd. Maar dat afvallen vind ik toch lastig. Ik dacht namelijk dat ik mijn lijf redelijk geaccepteerd had, maar zoals ik al schreef was het meer een soort wapenstilstand. Nu ik allerlei nieuwe kleding heb moeten kopen in een kleinere maat, merk ik dat ik me erg bewust ben van mijn lijf. Als ik een jurkje aan heb, heb ik steeds het gevoel dat ik mijn buik uitsteekt. Wanneer een korte broek aan heb met hardlopen, vind ik dat mijn bovenbenen veel te dik zijn. Natuurlijk weet ik dat ik niet dik ben en dat mijn benen steeds gespierder zijn geworden. Maar blijkbaar lopen gevoel en verstand nog uit elkaar. Daarom nog maar een keer wat foto’s om te laten zien dat het allemaal wel meevalt. Niet om te vissen naar complimenten, maar als bewijs voor mezelf dat het meer dan goed genoeg is!

Omdat een verhaal toch een einde nodig heeft, tot slot de moraal (volgens de dikke van dale “zedenles, strekking) van het verhaal; doe normaal en wees niet zo kritisch 😜.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s